lees hier hoe het is om mij te zijn
lees hier hoe het voelt om te voelen voor mij
lees hier hoe liefhebben beangstigt en bejegent
lees hier hoe alleen zijn bevrijdt en bedwelmt
hoe mijn gedachten mij beschermen en verpletteren
hoe onzekerheid mij doet vliegen en laat vallen
hoe de diepte van mijn leven alles is wat mij wakker laat worden en alles wat mij laat wensen enkel nog te slapen
hier kom ik tot leven
uitsluitend op dat moment
de ene dag is namelijk de andere niet
kdt, aangenaam
op moment van schrijven
dolend waarde ik rond
verloren in een doolhof
muren opgeworpen
schijnbaar door mezelf
verloren in telkens het volgende hoekje
en wat er dit keer achter zat
maar het was telkens gelijk
het enige wat om de hoek kijken bracht
was het volgende hoekje
nu zie ik
kijkend naar het hele doolhof
dat ik eigenlijk gewoon een rondje liep
vier bochtjes naar rechts
en bij elke gedachte aan iets anders
een vlaag angstige nieuwsgierigheid
ingegeven door de wil om te leven
maar vooral door de dwang om dat te doen zoals ik dat altijd deed
vechten met je eigen geest
het vechten met iets dat je beter kent dan je jezelf kent
het vechten met iets wat
bij nader inzien
hetzelfde was als de vechter
angsten die ontstaan door ertegen te vechten
en nieuwe hoekjes die zich voordoen uit angst in het doolhof te blijven
een ingegeven verbeelding dat de minotaurus er bijna was
angst voor intimiteit
angst voor onvermogen
angst voor spijt
Dit is waar ik tegenop zag
mijn leven met jou
mijn vrouw
mijn alles
jij bent alles wat ik wilde
en het enige waar ik hard tegen vecht
met elke actie was ik bang je te verliezen
met elk uitblijven nog meer
jij was er altijd
wachtend op mij
geduldig
tegen beter weten in
de realiteit is dat ik vanaf het moment dat ik je ontmoette
tot het moment dat we van elkaar gescheiden werden
dezelfde man geweest ben
we hadden niks
nooit wat we wilden
maar alles wat ik wilde had ik met jou
eigenlijk was ik er al die tijd al
en konden we niet dichterbij elkaar zijn
maar hield ik een muur omhoog
bang voor jou
bang voor vertrouwen
bang dat je niet bestond zoals je je voor deed komen
wat zonde
wat ontzettend zonde
ik hield meer van je dan mijn ziel kon dragen
het spoot aan alle kanten uit mijn geest
mijn hele zijn was aan jou gewijd
alles in mijn hoofd draaide om jou
alles
altijd voelde ik de wind waaien
als de wind op de fiets naar school
altijd tegen
welke richting ik mijn neus ook instak
welke stap ik ook gezet dacht te hebben
onverminderd
ongenadig
een striemend gevoel
een angstaanjagend gevoel
toen ik bezig was met mijn premaster heb ik een keer de wind anders ervaren
ook van voren
in het bos waaide een harde herfststorm
koud en nat
ik voelde de stromen vormen om mijn gezicht
ik voelde hoe het duwde tegen alles wat in de weg stond
ik voelde hoe het me niet wilde hebben waar ik was
bovenop een heuveltje
niet tegen de wind
niet weg van de wind
maar in de wind
het doet er niet toe
hoe je je ook wendt of keert
de wind waait altijd van voren
de wind wil je altijd weg
soms als een omhelzing
en soms met gedwongen ontzag
maar altijd tegen de wind in
want alleen tegen de wind in
heb je wind in de zeilen
Omgeven door alles wat ik in mijn leven heb
Mijn vrouw en twee dagen oude kindje op mijn eigen plek
Voel ik niet dat het het mijne is
Dat ik leef in iemand anders’ lijf
Alsof ik betrapt wordt voor oplichterij
Alsof ze gaan zien dat ik niet ben wat ze denken
Wat ze hopen
Dat ze gaan zien dat ik uberhaupt niet ben
Terwijl ik mijn olijfje knuffel en in haar oogjes kijk verdwijn ik
Mijn vrouw fluistert zachtjes
Je bent de beste papa ooit
We houden van je
Maar ik voel dat ze liegt
Een oppeppertje voor mij
Om me op de been te houden
Zodat ik blijf
Maar ik wil weg
Ik durf het niet
Elke stap die ik zet voelt als
Als
Het zonder zekering wegzeven in de ruimte
het niet meer kunnen vechten tegen de stroom van een wilde rivier
het dichtdoen van je ogen in de auto
een boom die vecht tegen een lentestorm
Als leren zwemmen door de angst voor verdrinken los te laten
Ik voel het opkomen
Ik ga haar schudden
Ik ga weg
Ik ga schreeuwen tegen mijn bevallen vrouw
Tot mijn liefste kindje weer tevreden smakt
Ineens is ze stil
En voel ik het
De man die ik bedoel te zijn
Was ik maar iemand anders dan degene die ik ben
Is gewoon weer was ik maar
Had ik maar
Ik ben er nu
En loop niet weg
Ik struikel steeds harder verder
Met het angstzweet in mijn oksel
Schijnbaar ben ik sterk genoeg
Ik knuffel mijn baby en schud haar niet
Tranen biggelen over mijn wangen terwijl die van mijn kindje drogen
leven in golven
en in eb en vloed
onwetend wordt je nieuw geboren op het strand gesmeten
waar het ruwe zand je schuurt en vormt
steeds verder omhooggestuwd in de vloed
met twee stappen vooruit en eentje de verkeerde kant in
in de golven
hoger
verder
je warmt op door de zon
overspoelt het strand met nieuw leven
en voedt het leven op het strand
je kijkt hongerig naar al het land dat nog voor je ligt
want de golf lijkt oneindig
plots lijk je te struikelen
het momentum is verdwenen
met alles in je lichaam rek je je uit
om nog iets verder te komen
om te leven zoals je eindelijk geleerd had
om nog een beetje strand te veroveren
om nog een beetje langer te mogen blijven in de zon
en voel je dat er iets voorbij is
op je tergend langzame tocht terug naar zee
met twee stappen naar achter en een naar voren
zie je waar je zelf voorbij bent gekomen
voel je het zand dat jij daar zelf hebt geplaatst
herinneringen en momenten flitsen voorbij
niet als beleving
als herleving
tot het eb de zee weer heeft doen verdwijnen
en zodra de laatste golf langzaam van het steeds drogere zand verdwijnt
voel je plots achter je de vloed weer stuwen
krachtig en vol energie
een muur van water die jij lang geleden ook geweest bent
water dat al gevuld is met alles wat jij geweest bent
met jouw verzamelde zonnestralen
en jouw verzamelde schelpjes
een nieuwe vloed
gevoed, door warmte die jij verzamelde
gevuld, met een leven dat een ander heeft geleefd
nieuw en onbezonnen gericht op wat voor haar ligt
dit was het. voor nu.
morgen is de ene dag weer de andere niet.
als je terug wilt naar het begin,
scroll omhoog.